عادل فردوسی پور عزیزم : گاهی یک بغض، از هزار فریاد بلندتر است…

عادل جان دوست داشتنی :گاهی یک بغض، از هزار فریاد بلندتر است…

دیدن بغض عادل فردوسی‌پور، برای بسیاری از ما فقط دیدن اشک یک مجری نبود؛ دیدن خستگی مردی بود که سال‌های جوانی، اعتبار، دانش و عشقش را برای فوتبال ایران گذاشت. مردی که نسل‌های مختلف با صدای او فوتبال را زندگی کردند و میلیون‌ها ایرانی با او خاطره دارند.

فوتبال زمانی زنده می‌ماند که نقد زنده بماند. اگر قرار باشد هر منتقدی با تهدید، برچسب یا برخوردهای تند روبه‌رو شود، دیگر چیزی از فوتبال باقی نمی‌ماند جز سکوت… و سکوت، آغاز مرگ فوتبال است.

از سرمربی تیم ملی انتظار می‌رود پیش از هر چیز، در برابر نتایج و عملکرد تیم ملی پاسخگو باشد؛ نه اینکه در جایگاهی قرار بگیرد که برای منتقدان حکم صادر کند. احترام، از قدرت نمی‌آید؛ از پذیرش مسئولیت می‌آید. فوتبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، نقد منصفانه و سعه‌صدر نیاز دارد، نه تقابل با کسانی که سال‌ها برای این فوتبال قلم زده‌اند، گزارش کرده‌اند و دغدغه داشته‌اند.

دفاع کورکورانه از هر شخص یا هر تصمیمی، کمکی به فوتبال نمی‌کند. حقیقت، نیازمند شجاعت است؛ نه تعصب.

سال‌هاست که از نزدیک درد فوتبال پایه را لمس کرده‌ام. با «تاکتیک شو» تنها یک آرزو داشتم؛ اینکه سهم کوچکی در توسعه فوتبال پایه ایران داشته باشم. اما بارها طعم بی‌مهری، حسادت، سنگ‌اندازی و نادیده گرفته شدن را چشیده‌ام. با این حال، هیچ‌گاه دست از تلاش برنداشتم، چون باور دارم آینده فوتبال ایران از زمین‌های خاکی، از کودکان و از فرهنگ احترام به نقد ساخته می‌شود، نه از حذف صداهای مستقل.

امروز اگر از عادل فردوسی‌پور دفاع می‌کنم، فقط از یک فرد دفاع نمی‌کنم؛ از شأن نقد، از آزادی بیان مسئولانه، از احترام به سرمایه‌های انسانی فوتبال و از امید به آینده‌ای بهتر دفاع می‌کنم.

آرزو می‌کنم روزی برسد که در فوتبال ایران، به جای خاموش کردن صداها، به حرف‌هایشان گوش بدهیم؛ روزی که اختلاف‌نظر، دشمنی تلقی نشود و دلسوزان این فوتبال، به جای رنج کشیدن، قدر ببینند.

فوتبال ایران، بیش از هر چیز، از کمبود احترام رنج می‌برد… و این، زخمی است که اگر درمان نشود، هیچ جام و هیچ نتیجه‌ای نمی‌تواند آن را پنهان کند.

دکتر اشکان نیک‌بین
مدیر و بنیان‌گذار تاکتیک شو