کودکان فوتبالیست هر روز در مسیر جهنمی برگشت به خونه

نوشته شده توسط دکتر اشکان نیک‌بین:

سلام به همه رفقای گل، به همه اونایی که قلبشون واسه فوتبال می‌تپه. من اشکان نیک‌بین هستم و خیلی خوشحالم که دارید صدای منو از رادیو «تاکتیک شو» می‌شنوید.

راستشو بخواید، امروز می‌خوام درباره یه موضوعی حرف بزنم که هم خیلی تلخه، هم خیلی شیرین. می‌خوام با اون پدر و مادری حرف بزنم که الان شاید تو ماشین نشستن و دارن از سر تمرین برمی‌گردن. می‌خوام با اون مادری حرف بزنم که کفش‌های گلیِ بچه‌اش رو با یه دنیا آرزو می‌شوره.

ببینید رفقا، منِ اشکان نیک‌بین، سال‌هاست تو این آکادمی‌ها دارم با این بچه‌ها زندگی می‌کنم. یه چیزی رو صادقانه بهتون بگم؟ ما داریم با دستای خودمون، استعداد بچه‌هامون رو دفن می‌کنیم! چرا؟ چون یادمون رفته نقش اصلی‌مون چیه.

بیاین یه ذره وارد جزئیات بشیم. می‌خوام از یه اصطلاحی استفاده کنم که من بهش می‌گم «مسیر جهنمی برگشت به خونه». تصور کن: بچه بازی رو باخته، خسته‌ست، عرق کرده، شاید هم گریه کرده باشه. بعد توی ماشین، شما شروع می‌کنی: «چرا اون پاس رو ندادی؟»، «چرا وقتی مربی گفت بکش زیرش، تو دریبل زدی؟».

دوستان، می‌دونید اون لحظه تو مغز اون بچه چه اتفاقی می‌افته؟ سطح کورتیزول (هورمون استرس) خونش که به خاطر بازی بالا بود، یهو منفجر می‌شه! اون لحظه بچه دیگه از فوتبال لذت نمی‌بره، اون لحظه فوتبال براش می‌شه «شکنجه».

من توی کتاب‌هام هم گفتم، بدترین زمان برای نقد فنی، همون نیم ساعت اول بعد بازیه. اون موقع فقط باید سکوت کرد، یا نهایتاً گفت: «بابا جان، مامان جان، من فقط از تماشای بازی تو لذت می‌برم.» همین! باور کنید این جمله از هزار تا نقد فنی کارسازتره.

حالا بیاین سراغ اون لیست ۱۰ تایی که توی سایت براتون نوشتم. مثلاً همین «مربی‌گری از روی سکو». رفقا، واقعاً فازمون چیه وقتی از پشت فنس داد می‌زنیم «بکش زیرش»؟ مربی بدبخت اون بغل داره داد می‌زنه «پاس بده!». بچه این وسط می‌مونه بین قهرمان زندگی‌اش (شما) و مسئول فنی‌اش (مربی). نتیجه‌اش چیه؟ یه بچه سردرگم که دیگه نمی‌تونه تصمیم بگیره. این یعنی فلج کردن خلاقیت!

یا اون بحث پاداش دادن. «پسرم گل بزنی برات فلان گوشی رو می‌خرم». نکنید این کار رو! با این کار دارید سیستم پاداش‌دهی مغز بچه رو از «لذت بازی» می‌برید سمت «معامله‌گری». اون دیگه واسه تیم بازی نمی‌کنه، تک‌روی می‌کنه که فقط گل بزنه و جایزه بگیره.

من ازتون خواهش می‌کنم، بیاین «والد حامی» باشیم، نه «والد فشارآورنده». نقش شما اینه که شب قبل بازی نذارید بچه تا دیر وقت بیدار بمونه، به تغذیه‌اش برسید، استرسش رو کم کنید. مسائل فنی؟ اونا رو بسپرید به مربی، حتی اگه مربی از نظر شما ضعیف باشه. بذارید بچه یاد بگیره با چالش‌ها خودش روبرو بشه.

دم همتون گرم که تا اینجا گوش دادید. یادتون نره، ما قراره آدم بسازیم، فوتبالیست شدن در اولویت دومه. توی قسمت بعدی می‌خوام برم سراغ ذهن این بچه‌ها و بگم چطوری می‌شه یه «ذهنیت برنده» براشون ساخت. مخلص همتون، اشکان نیک‌بین.